ถอนหายใจยาว ระยะใหญ่
มือจับขมับสองข้างเบาๆ
กระพริบตามากกว่าปกติ
เสียงที่ไม่เคยได้ยินจากเพลง ก็ลอยเข้ามาในหัว
รสชาดของอาหารที่กินเข้าไปไม่รู้สึก
ผิวเสียดสีกับลมจนถูกกระเทาะเหลือเพียงร้างเล็กๆ บางๆ
ร่างตัวจริงของเรา

เพิ่งเคยรู้ว่าพื้นที่เคยสัมผัสเย็นผิดปกติ
เพิ่งเคยรู้ว่าน้ำในตานั้นร้อนแทบทะลัก
เพิ่งเคยรู้ว่ามือของตัวเองนั้นนุ่มนวล
กอดตัวเองเบาๆ
เปลือกที่สลายไปถูกประคบด้วยอ้อมแขนอันอบอุ่นของตัวเอง

บางทีเราก็ไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร
บางทีเราก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มหรือจบยังไง
บางทีเราก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร

...........................................
เสียงหัวเราะโพล่งออกมาดังๆ
กลบเสียงถอนหายใจหมดไป
มือสองข้างยันพื้น
สายตาที่เคยก้มลงมองพื้นก็มองขึ้นมาบ้าง
เสียงเพลงช่วยย้ำเตือนกับอดีต
รสชาดอาหารแสนอร่อย มื้อแรกของการรีเซ็ตชีวิต
ตัวตนที่เคยค้นหาจริงๆแล้วมันอยู่แค่ข้างในเท่านั้นเอง
ตัวของเราเอง