เมื่อตอนเด็กๆ โต้งให้ของขวัญมิวโดยการเล่นเหมือนการหาสมบัติ แต่สุดท้ายแล้ว มิวกลับได้ของสิ่งนั้นมาไม่ครบเพราะปัจจัยที่โต้งไม่ได้คาดคิดไว้

รักแห่งสยาม ภาพยนตร์ที่ดีมากๆเรื่อหงนึ่ง(ส่วนตัวเราหวังกับงานภาพถ่ายเรื่องนี้มากและก็ไม่ผิดหวังจริงๆ-แอบเซ็งนิดๆเพราะหลุดโฟกัสเยอะแต่พลังการแสดงก็เข้มข้นหลาย)

ความยาวที่ยาวนานจนเพื่อนเราต้องรีบลุกออกจากโรงในตอนหนังจบทันที(ไปห้องน้ำ) นั่นไม่ได้เป็นปัญหา
เพราะความยาวของมันมีอะไรๆที่ดีมากๆ ฝังเอาไว้

การสูญเสียของบางสิ่งบางอย่าง การถวิลหาสิ่งบางสิ่ง สิ่งใดก็คงไม่พ้นไปจากความรัก
ความสัมพันธ์ที่มากมายหลายแบบ

ในเรื่องราวกับว่าทุกคนๆ ค่อยๆตามหาชิ้นส่วน ทีละส่วนๆ ของกันและกัน
การเดินทางในที่ต่างๆ กับผู้คนมากหน้าหลายตาย่อมเปลี่ยนแปลงตัวตนของเราไปได้...แต่นั่นก็เป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่ง ลึกๆของเรานั้นเป็นยังไง ก็ไม่อาจเปลี่ยนไปได้

ของบางสิ่งอย่างบางครั้งเราก็ทำมันหล่นหายโดยไม่ตั้งใจ หายไปเพราะสิ่งต่างๆ หรือไม่มองหามันอย่างตั้งใจ
แต่มันก็ทำให้เราเกิดการค้นพบบางสิ่งบางอย่างที่ต่างออกไป

เพราะทุกอย่างมันไม่มีความแน่นอน และเมื่อไม่แน่นอนความหวั่นไหวก็เกิดขึ้น สิ่งที่ดูเล็กน้อยที่เคยลืมไปบางครั้งก็ทำให้เราสุข หรือบางครั้งก็อาจทำให้เราเศร้า

คนเราเปราะบางเกินกว่าจะอยู่คนเดียวได้ / เมื่อมีความรักก็ย่อมมีความหวัง / ตั๋วเดินทาง / ทางเลือก

เรื่องราวเรียบๆ แต่จริงจังที่ส่งผ่านความรู้สึก ผ่านงานถ่ายภาพที่ธรรมชาติ นุ่มนวล จนทำให้สยาม กลายเป็นสยามอันอบอุ่นและเงียบเหงามาก (แม้ว่าHappy New Year จะดูเกาหลี้ เกาหลีไปหน่อยก็เถอะ)

ฉากที่เราชอบที่สุดคงไม่พ้นฉาก ที่แม่โต้งกินข้าวเช้าที่ กร ไม่ได้กิน มันเป็นอะไรที่โดนมากๆ
กับฉากที่เกียวกับซานต้าครอสไม้ทุกฉาก โดยเฉพาะฉากที่หญิงเข้าไป จมูก นั้น ให้โต้ง

โต้ง......
มิว.............
หญิง..............
สุนีย์....................
กร.................
จูน............
แตง.....

แด่จมูกซานต้าครอสสีแดงที่หายไป