กระสวยทอผ้า กระสุนปืน อ่างน้ำ การชำระล้าง รถไฟ การพูดคุย มิติเวลา มีด การเหลื่อมของใยผ้า ล้างแค้น อุดมการณ์ บลาบลาบลา (อ่าวตรงนี้สปอยล์หมดเลยนี่หว่า)

Wanted เราว่าหนังเรื่องนี้มีตรรกะแบบการ์ตูนเต็มเปี่ยม(ทั้งๆที่ก็ไม่เคยอ่านการ์ตูนเรื่องนี้หรอก) แต่มันชัดเจนมาก การสร้างโลก การสร้างคาแรกเตอร์ เหตุผล เนื้อเรื่อง(ที่อาจดูเก่าไปบ้าง) และองค์ประกอบอื่นๆ แต่หนังพาเราไปอย่างสนุกสุดๆ ลืมอะไรที่เป็นจริงไปซะ 555 เราก็จะเห็นว่า นักฆ่า กลายเป็น แรมโบ้ สาดกระสุนแบบ max payne ไปเลยทีเดียว (เจ็บปวดเต็มร้อยคิดได้ไง ชื่อนี้ ชอบๆ)
มันสนุกมากที่เห็นการมุมกล้องแบบนั้น ตัดต่อแบบนั้น ใช้เสียงแบบนั้น (ซึ่งอย่าถามว่าแบบไหน เพราะเราเคยผ่านตามาหมดแล้ว) มาเขย่าใหม่ ใส่อารมณ์กวนๆไปนิด สโลว์บ่อยๆ(แต่ไม่น่าเบื่อแบบ300) เราชอบทีเค้าใส่รายละเอียด อย่างที่เห็นว่ากระสุนปืนที่มันยิงออกมามันมีเรื่องราวที่ต่างๆกันไป แต่เราก็แอบไม่ชอบบางช่วงของหนังเช่นแบบ คุยกันที่สถานีรถไฟ แสงสวยๆ คุยเท่ๆ ซึ่งดูแล้วขัดอารมณ์มาก(เป็นนักฆ่าไม่ใช่เหรอเพ่ ตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่ ฮึ!) หรือแบบ กระสุน Goodbye นั่น -*- (no comment....)

ปล. อยากดู Doomdays อีกรอบ(เกี่ยวมั้ย)
ปล.2 อยากดู ส้มตำ!

อันนี้ส่วนตัว มีนนิ่งที่เราฟุ้งไป
กระสวยทอผ้า พุ่งกลับไปมาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แม้กระนั้นก็ตามมันแสดงความอ่อนล้าและเร่งรีบจนเกิดการซ้อนทับของใยผ้าที่มีขนาดเล็ก แม้ไม่เห็นด้วยตาเปล่า แต่ถึงอย่างนั้น ใครบางคนก็ค้นพบมันได้อยู่ นั่นเป็นไปได้รึเปล่าที่เราเห็นการตายเกิด ของเหล่านักฆ่า หรือ แม้กระทั่งคนเรา ที่เกิดกิเลส หรือความครอบงำบางอย่างไปมาอย่างซ้ำๆโดยไปรู้ตัว แล้วหากวันหนึ่งเรารู้ว่า เราไม่ปกติ วันนั้น เราจะเป็นอย่างเดิมหรือไม่
กระสุนปืน เรายิงปืนด้วยวิถีที่แตกต่างออกไป แต่ไม่ถูกยิงมันออกไป ก็ต้องถูกอีกฝ่ายหนึ่งยิงกลับหรือ คนอีกพันก็ต้องโดนคราวร้ายของอีกคนหนึ่งๆ ตามนั้นแล่ะ
อ่างน้ำ ที่คอยชำระบาดแผลแต่ทุกข์ ก็คือทุกข์ภายใน ที่ไม่ได้เกิดจากกาย
รถไฟ เราเห็นว่าพระเอกกล้าๆกลัวๆ ที่จะก้าวข้ามรถไฟในครั้งแรก แต่สุดท้ายรถไฟ ก็ถูกเหวี่ยงอยู่ครึ่งคันเพราะความเคลือบแคลงใจ และติดมันอยู่กับเหว ก่อนที่พระเอกจะเข้าไปอยู่ในนั้น ซึ่งเมื่อตัดสินใจจะออกมา เราก็ไม่เห็นรถไฟอีกเลย
การพูดคุยในที่พักฟื้น(ลิงค์กับอ่างน้ำ) อาจเป็นที่ๆพระเอกรู้สึกว่า เป็นสถานที่ไถ่บาปของตนเอง ที่ตนกระทำสิ่งใดมา ก่อนจะกลายเป็นนักฆ่าในที่สุด
มิติเวลา ทำให้ทุกอย่างเห็นได้อย่างชัดเจนมากขึ้น มิติที่ต้องคอยระมัดระแวงสิ่งต่างๆในทุกขณะ ทุกคนระวังระแวงสิ่งต่างๆไปหมด อย่างตัวเอก ที่มัวแต่ใส่ใจกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตัวซ้ำไปมา(5555บ้าบวม ฟุ้งเฟ้อมาก)

edit @ 2 Jul 2008 03:39:33 by bong's

edit @ 2 Jul 2008 03:39:45 by bong's