คือจริงๆแล้วหนัง(4)เรื่องนี้ จะเป็นว่าแปลกมันก็ไม่แปลกใหม่ซะทีเดียว แต่การได้เห็นหนังสั้นๆ มาทำลงโรงอย่างนี้แล้วมันสะใจดี ไม่ต้องพัก อัดกันไปเลย ตรงเป้าหมาย (แต่ถ้าจะทำให้มันดูเป็นลุคของดิจิตอลน่าจะ 'เล่น' อะไรได้มากกว่านี้...รึเปล่า?)

หลังจากดู(4)เรื่องนี้ก็ต้องกลับมาดูตัวเอง ... เราเคยไปกดขี่ใครมารึเปล่า เราเคยใส่ใจกับสิ่งรอบข้างจริงๆซักครั้งมั่งมั้ย เราเคยเห็นเพื่อนเป็นเพื่อนจริงๆรึเปล่า เราอภัยให้กับคนอื่นได้มากแค่ไหน เพราะเรามันก็บ้าๆบอๆ แพร่งใครก็แพร่งมัน แม้มันจะcross กันก็เถอะ แต่เราข้ามมัน เดินตามมัน ตอกป้ายห้ามเดิน หมาดุ ถ่มน้ำลาย หรืออะไรรึเปล่า เราก็กลัวๆตัวเองไม่ต่างจากตัวละครในเรื่องหรอก เมื่อมันจู่โจม เรารับการจู่โจมได้มั้ย เราปัดป้องหรือตอบโต้...

เรื่องแรกเหงา ตัวละครยอมรับ กลัว และได้แต่โดนกระทำเรื่อยไป
เรื่องสองยันต์สั่งตาย เมื่อมี action ก็มี reaction แต่ re-reactionล่ะ
เรื่องสามคนกลาง ได้แต่หนีความจริง
เรื่องสี่เที่ยวบิน 224 ยอมรับได้มั้ย...แล้วเราอโหสิกรรมให้เค้าได้รึเปล่า

ความรู้สึก'กลัว'...แต่ละ(4)เรื่องนี้ก็แตกต่างกันออกไป ชัดเจนแน่นอนตั้งแต่...
เรื่องแรก น้อยๆ นิ่งๆ หลอนทีละนิดๆ(แม้เราจะชอบหนังสั้นของเรื่องนี้มากกว่าก็เถอะ...รวมถึง the visitorด้วย) สิ่งที่น่าสังเกตคือ ตอนที่เรากลัวที่สุดกลับเป็นตอนที่คนอื่นหัวเราะกันทั้งโรง...เอ่อออออออ...
เรื่องที่สองกลัวการตัดต่อ นักแสดงและเมคอัพ -*-เอ้ะ! เอ่อ...เราชอบนะซีจีตอนนี้...แต่ทำทั้งเรื่องเลยเราว่าน่าจะมันกว่านี้...เอ้ะ!...มันเป็นความกดดันอย่างมหาศาลมากๆเลยตอนนี้
เรื่องที่สาม สะดุ้ง จังหวะดีมาก สนุกที่สุดเลย! (เหมือนเคยอ่านการ์ตูนเรื่องคล้ายๆกันเลยจาก c kids เมื่อนานมาแล้ว...แต่อันนั้นเป็นซอมบี้!ไม่ใช่ผี...แล้วก็เป็นรถไม่ใช่เรือ 555)
เรื่องสุดท้ายนี่ นึกว่าตัวเองดูละครอยู่...ก่อนจะช็อกแดก นอนไม่หลับไปหนึ่งวันกับช็อตสุดท้าย...โคตรหลอนเลย

พูดถึงMV...ถ่ายสวยชะมัด...แต่ไม่เห็นเกี่ยวกับหนังเลย -*-
พูดถึงหนังสั้น ถ้าถูกทำให้มันแพร่หลาย มีหลายๆฝ่ายสนับสนุน เราก็อาจจะได้สนุกกับอะไรอีกหลายๆก็ได้

(เพิ่ม)
ไม่เกี่ยวกับหนัง แต่เกี่ยวกับตัวเราเอง
ไม่เคยรู้สึกช็อกอึ้งเสียใจ+ดีใจในเวลาเดียวกัน...เพิ่งได้เจอก็ไม่นานนี้
เรื่องเสียใจคือไม่ได้ทำที่ตัวเองอยากทำต่อแต่ไม่ท้อเพราะเรายังได้ทำกับที่ๆเรารักต่อ
เรื่องดีใจคือเราจุดหนึ่งที่เราทำได้ไม่ดีเท่า เราก็มีจุดต่างที่ทำให้เราดีเท่าได้ มันก็ดีใจ

edit @ 31 Jul 2008 02:27:47 by bong's

หลังจากผ่านงานฝึกงานไปเพื่อนวุฒิก็แบ่งปันประสบการณ์ฝึกงานมาให้เราอ่าน ซึ่งเราอ่านแล้วสนุก แอบให้กำลังใจไปด้วย
บันทึกฝึกงานของวุฒิ บอกเล่าความรู้สึก ผ่านตัวอักษรทั้งภาษากลอน ร้อยแก้ว แล้วนี่ก็เป็นร้อยกรองที่เราแอบชอบและขอมาลงครับผม

' สุดสองมือ สุดสองขา ข้าอยู่ไหน
ปลายเท้าไหว สุดหยักสมอง ไม่ค้นหา
จักสังเกต จักเรียนรู้ พักพริบตา
เหมือนน้ำหน้า จมปรักเคียง เพียงขี้เลน '

' พลิกหงายท้ายคว่ำสายน้ำไหล
ปล่อยจิตใจที่หลับอยู่ล่องลอย
แสงสว่างแม้เพียงดาวดวงน้อย
จะเอื้อมมือไม้สอยจนสิ้นหายใจ '

แม้เราจะแปลร้อยกรองไม่ค่อยเก่ง แต่เราก็พอเข้าใจความหมายในแบบเรา
ซึ่งมันโดนอารมณ์ loser ในตัวของเราเอง(ซึ่งมีอยู่มากโข)
เราอยากบอกว่านายเก่งแล้วก็มีมุมอะไรที่เพี้ยนๆดี(ชอบ) ให้กำลังใจนะเว้ย สู้ๆ นายมีดีอยู่แล้ว

edit @ 10 Jul 2008 04:22:04 by bong's

กระสวยทอผ้า กระสุนปืน อ่างน้ำ การชำระล้าง รถไฟ การพูดคุย มิติเวลา มีด การเหลื่อมของใยผ้า ล้างแค้น อุดมการณ์ บลาบลาบลา (อ่าวตรงนี้สปอยล์หมดเลยนี่หว่า)

Wanted เราว่าหนังเรื่องนี้มีตรรกะแบบการ์ตูนเต็มเปี่ยม(ทั้งๆที่ก็ไม่เคยอ่านการ์ตูนเรื่องนี้หรอก) แต่มันชัดเจนมาก การสร้างโลก การสร้างคาแรกเตอร์ เหตุผล เนื้อเรื่อง(ที่อาจดูเก่าไปบ้าง) และองค์ประกอบอื่นๆ แต่หนังพาเราไปอย่างสนุกสุดๆ ลืมอะไรที่เป็นจริงไปซะ 555 เราก็จะเห็นว่า นักฆ่า กลายเป็น แรมโบ้ สาดกระสุนแบบ max payne ไปเลยทีเดียว (เจ็บปวดเต็มร้อยคิดได้ไง ชื่อนี้ ชอบๆ)
มันสนุกมากที่เห็นการมุมกล้องแบบนั้น ตัดต่อแบบนั้น ใช้เสียงแบบนั้น (ซึ่งอย่าถามว่าแบบไหน เพราะเราเคยผ่านตามาหมดแล้ว) มาเขย่าใหม่ ใส่อารมณ์กวนๆไปนิด สโลว์บ่อยๆ(แต่ไม่น่าเบื่อแบบ300) เราชอบทีเค้าใส่รายละเอียด อย่างที่เห็นว่ากระสุนปืนที่มันยิงออกมามันมีเรื่องราวที่ต่างๆกันไป แต่เราก็แอบไม่ชอบบางช่วงของหนังเช่นแบบ คุยกันที่สถานีรถไฟ แสงสวยๆ คุยเท่ๆ ซึ่งดูแล้วขัดอารมณ์มาก(เป็นนักฆ่าไม่ใช่เหรอเพ่ ตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่ ฮึ!) หรือแบบ กระสุน Goodbye นั่น -*- (no comment....)

ปล. อยากดู Doomdays อีกรอบ(เกี่ยวมั้ย)
ปล.2 อยากดู ส้มตำ!

อันนี้ส่วนตัว มีนนิ่งที่เราฟุ้งไป
กระสวยทอผ้า พุ่งกลับไปมาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แม้กระนั้นก็ตามมันแสดงความอ่อนล้าและเร่งรีบจนเกิดการซ้อนทับของใยผ้าที่มีขนาดเล็ก แม้ไม่เห็นด้วยตาเปล่า แต่ถึงอย่างนั้น ใครบางคนก็ค้นพบมันได้อยู่ นั่นเป็นไปได้รึเปล่าที่เราเห็นการตายเกิด ของเหล่านักฆ่า หรือ แม้กระทั่งคนเรา ที่เกิดกิเลส หรือความครอบงำบางอย่างไปมาอย่างซ้ำๆโดยไปรู้ตัว แล้วหากวันหนึ่งเรารู้ว่า เราไม่ปกติ วันนั้น เราจะเป็นอย่างเดิมหรือไม่
กระสุนปืน เรายิงปืนด้วยวิถีที่แตกต่างออกไป แต่ไม่ถูกยิงมันออกไป ก็ต้องถูกอีกฝ่ายหนึ่งยิงกลับหรือ คนอีกพันก็ต้องโดนคราวร้ายของอีกคนหนึ่งๆ ตามนั้นแล่ะ
อ่างน้ำ ที่คอยชำระบาดแผลแต่ทุกข์ ก็คือทุกข์ภายใน ที่ไม่ได้เกิดจากกาย
รถไฟ เราเห็นว่าพระเอกกล้าๆกลัวๆ ที่จะก้าวข้ามรถไฟในครั้งแรก แต่สุดท้ายรถไฟ ก็ถูกเหวี่ยงอยู่ครึ่งคันเพราะความเคลือบแคลงใจ และติดมันอยู่กับเหว ก่อนที่พระเอกจะเข้าไปอยู่ในนั้น ซึ่งเมื่อตัดสินใจจะออกมา เราก็ไม่เห็นรถไฟอีกเลย
การพูดคุยในที่พักฟื้น(ลิงค์กับอ่างน้ำ) อาจเป็นที่ๆพระเอกรู้สึกว่า เป็นสถานที่ไถ่บาปของตนเอง ที่ตนกระทำสิ่งใดมา ก่อนจะกลายเป็นนักฆ่าในที่สุด
มิติเวลา ทำให้ทุกอย่างเห็นได้อย่างชัดเจนมากขึ้น มิติที่ต้องคอยระมัดระแวงสิ่งต่างๆในทุกขณะ ทุกคนระวังระแวงสิ่งต่างๆไปหมด อย่างตัวเอก ที่มัวแต่ใส่ใจกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตัวซ้ำไปมา(5555บ้าบวม ฟุ้งเฟ้อมาก)

edit @ 2 Jul 2008 03:39:33 by bong's

edit @ 2 Jul 2008 03:39:45 by bong's