2008/May/18

เพิ่งมีโอกาสได้ดูหนังเรื่องนี้ และหลังดูจบก็อยากจะร้องตะโกนออกมา แม้จะไม่มีเสียงก็ตามที เพราะอะไร?
เพราะว่าสิ่งหนึ่งที่โดนเราคือการอยู่ในสังคม มันรู้สึกแย่ การหลีกหนีโลกความจริงไปกับโลกของการแช็ต หรือท่องไปตามเว็บบอร์ดเพื่อหาใครที่รู้ใจซักคน เพราะเราคิดว่าการคุยกับคนแปลกหน้าด้วยกัน (หรือการที่อีกคนไม่รู้จักหน้าค่าตาของเราเป็นยังไง) มันรู้สึกโล่งและปลดปล่อยมากกว่าการอยู่ในสังคมที่มีบางอย่างอยู่กั้นระหว่างเรากับใครอีกกลุ่มหนึ่ง

โลกของหนังช่างสงบ สีหม่น ซ่อนความน่ากลัวเอาไว้แทบๆทุกพื้นที่ ไม่เว้นแม้กระทั่งในทุ่งสีเขียวเลย
โลกของ lily chou chou ในคอนเสิร์ตอันยิ่งใหญ่(ของหนัง)นั้น เราว่า มันอาจกลายเป็นโลกที่เข้าใจกันมากที่สุดหรืออาจเป็นสิ่งรวมความแปลกแยกมากที่สุดก็ได้ เราเห็นทุกคนมาพบเจอกัน ในขณะเดียวกันบางคนก็ถูกขับไล่ออกจากโลก เหมือนสังคมทั่วๆไป(คนชอบวงฟิเลีย กลับถูกขับไล่โดนเตะ ทั้งๆที่ก็คือ lily chou chou เก่า???) โลกของอีเธอร์ โลกที่มาพบ lily chou chou เพียงเพราะการหลีกหนีสังคมไม่ใช่เหรอ

ภาพสดใสๆของวัยรุ่นที่ฉายออกมาเพียงช่วงหนึ่ง ถูกประกบหน้าหลังด้วยความเจ็บปวดของคนกลุ่มนึง ภาพกลางคืนที่เหมือนเอาไฟส่องหน้าเวลาอยู่ในห้องสอบสวน มันเดียวดายและ หดหู่อย่างน่าสลด เราไม่เคยรู้สึกหดหู่มามากอย่างนี้มาก่อนเลย การถ่ายภาพแบบแฮนด์เฮลด์ ความกระวนกระวายของตัวละครหลักอย่าง ชินอิจิและโฮชิโนะ และดูนิ่งๆเมื่อตอน ยูอิจิ ตัดสินใจทำบางอย่างลงไป รวมถึงฉากสนทนากับทซึดะหรือคุโนะ...

ว่าวบนท้องฟ้าบินร่อนไปตามลมแม้ไม่อิสระ แต่มันก็อาจจะดีกว่าการเดินบนถนนไปวันๆแล้วรับรู้ถึงความหดหู่
การที่ทซึดะฆ่าตัวตาย บางทีเค้าอาจจะต้องการอย่างนั้นก็ได้ มันอาจจะดีกว่าที่ต้องรับรู้ถึงความเจ็บปวดที่ชินอิจิชอบคุโนะ หรือการที่พบว่าโฮชิโนะ เปลี่ยนแปลงไปในเวลาอันรวดเร็ว หรืออะไรก็ตาม

คุโนะเป็นตัวละครที่เข้มแข็งที่สุดและมันอาจเป็นความอิจฉาของโฮชิโนะก็ได้ แม้ว่าทั้งคู้อาจเคยอยู่ด้วยกัน หรือชอบกัน โฮชิโนะรวมกับแม่สาวแก๊งนั้น ให้แกล้งคุโนะ แม้เรื่องนี้เกิดขึ้นจริง คุโนะก็ไม่ได้มัวแต่ร้องไห้ฟูมฟาย หรือหนีหายไปอย่างทซึดะ เธอเลือกจะอยู่ในสังคมแย่ๆ แต่ก็ไม่ได้ให้มันเปลี่ยนแปลงตัวเธอไป

RELOAD

การที่เพื่อนรักต้องมาก่อเหตุการณ์ร้ายๆ กันเองได้ อย่าง ชินอิจิและโฮชิโนะ เรารู้สึกสลดมาก เพราะโฮชิโนะเองก็สูญเสียบางอย่างไป การหลีกหนีและเริ่มเข้าสู่โลกของ Lily Chou Chou มันก็ไม่ต่างกับ ชินอิจิ ที่ต้องสูญเสียบางอย่างไป และเริ่มเข้าสู่สังคมเดียวกัน
ในเว็บบอร์ดนั้น เราเห็นภาพของ ความเข้าใจ และเห็นใจกัน เพราะเป้าหมายเราล้วนพูดถึงสิ่งๆเดียวกัน ทุกคนรู้จักกัน ในโลกของไซเบอร์ แต่เมื่อ สังคมนอกเว็บบอร์ดมันดูจะกว้างไกลกว่า สิ่งที่พูดถึงมันมากมายกว่า ปัญหามันมากมาย และมั่วซั่วกว่า การเปิดใจเข้าใจระหว่างชินอิจิและโฮชิโนะมันเลยดูการกลายเป็นปัญหาซะมากกว่า(หรือมีปัจจัยอื่นด้วยวะ? 555) ก็เลยเกิดคำถามว่าทั้งๆที่โฮชิโนะชอบ lily chou chou ทำไมเค้าถึงได้หักแผ่นทิ้งได้ลง เพราะเรื่องของ คุโนะเหรอ?

ความสับสนของเรายังมีอีกมากมายกับหนังเรื่องนี้ อยากดูอีกหลายๆรอบ แต่กลัวจะรู้สึกหดหู่(ดูแค่รอบเดียวก็จะแย่แล่ว T^T)
อยากรู้ความหมายของเพลง(แค่ฟังก็สลัวๆแล้ว)
ถ้าสังคมของเด็กญี่ปุ่น(หรือที่อื่นๆ) เลวร้ายได้ถึงขนาดนี้ เราจะโตมากันยังไง ภาพอนาคตจะเป็นยังไง ในหนังเองก็อยากรู้ว่า การแบกรับความรู้สึกที่แย่ขนาดนั้นจะเป็นไปได้ถึงไหน
ไม่ค่อยเข้าใจ เท่าไหร่

2007/Nov/24

เมื่อตอนเด็กๆ โต้งให้ของขวัญมิวโดยการเล่นเหมือนการหาสมบัติ แต่สุดท้ายแล้ว มิวกลับได้ของสิ่งนั้นมาไม่ครบเพราะปัจจัยที่โต้งไม่ได้คาดคิดไว้

รักแห่งสยาม ภาพยนตร์ที่ดีมากๆเรื่อหงนึ่ง(ส่วนตัวเราหวังกับงานภาพถ่ายเรื่องนี้มากและก็ไม่ผิดหวังจริงๆ-แอบเซ็งนิดๆเพราะหลุดโฟกัสเยอะแต่พลังการแสดงก็เข้มข้นหลาย)

ความยาวที่ยาวนานจนเพื่อนเราต้องรีบลุกออกจากโรงในตอนหนังจบทันที(ไปห้องน้ำ) นั่นไม่ได้เป็นปัญหา
เพราะความยาวของมันมีอะไรๆที่ดีมากๆ ฝังเอาไว้

การสูญเสียของบางสิ่งบางอย่าง การถวิลหาสิ่งบางสิ่ง สิ่งใดก็คงไม่พ้นไปจากความรัก
ความสัมพันธ์ที่มากมายหลายแบบ

ในเรื่องราวกับว่าทุกคนๆ ค่อยๆตามหาชิ้นส่วน ทีละส่วนๆ ของกันและกัน
การเดินทางในที่ต่างๆ กับผู้คนมากหน้าหลายตาย่อมเปลี่ยนแปลงตัวตนของเราไปได้...แต่นั่นก็เป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่ง ลึกๆของเรานั้นเป็นยังไง ก็ไม่อาจเปลี่ยนไปได้

ของบางสิ่งอย่างบางครั้งเราก็ทำมันหล่นหายโดยไม่ตั้งใจ หายไปเพราะสิ่งต่างๆ หรือไม่มองหามันอย่างตั้งใจ
แต่มันก็ทำให้เราเกิดการค้นพบบางสิ่งบางอย่างที่ต่างออกไป

เพราะทุกอย่างมันไม่มีความแน่นอน และเมื่อไม่แน่นอนความหวั่นไหวก็เกิดขึ้น สิ่งที่ดูเล็กน้อยที่เคยลืมไปบางครั้งก็ทำให้เราสุข หรือบางครั้งก็อาจทำให้เราเศร้า

คนเราเปราะบางเกินกว่าจะอยู่คนเดียวได้ / เมื่อมีความรักก็ย่อมมีความหวัง / ตั๋วเดินทาง / ทางเลือก

เรื่องราวเรียบๆ แต่จริงจังที่ส่งผ่านความรู้สึก ผ่านงานถ่ายภาพที่ธรรมชาติ นุ่มนวล จนทำให้สยาม กลายเป็นสยามอันอบอุ่นและเงียบเหงามาก (แม้ว่าHappy New Year จะดูเกาหลี้ เกาหลีไปหน่อยก็เถอะ)

ฉากที่เราชอบที่สุดคงไม่พ้นฉาก ที่แม่โต้งกินข้าวเช้าที่ กร ไม่ได้กิน มันเป็นอะไรที่โดนมากๆ
กับฉากที่เกียวกับซานต้าครอสไม้ทุกฉาก โดยเฉพาะฉากที่หญิงเข้าไป จมูก นั้น ให้โต้ง

โต้ง......
มิว.............
หญิง..............
สุนีย์....................
กร.................
จูน............
แตง.....

แด่จมูกซานต้าครอสสีแดงที่หายไป

2007/Oct/12

หลังจากได้ดู เทรลเลอร์+เอ็กซ์คลูซีฟ ซีนเข้าไปในเน็ต ก็คิดว่า น่าดู อีกความรู้สึกหนึ่งก็น่าทำใจ รึเปล่า

เนื่องด้วยเหตุผลหลัก3ประการ
บทหนัง---โดย คุณ มะเดี่ยว+คุณเอกสิทธิ์ (จาก13เกมสยองนั่นไง) = น่าดู น่าเจ๋ง แต่ตอนจบจะเป็นอย่าง13 รึเปล่า
ถ่ายภาพ---คุมโทนสี เทาเขียว(อ่อนๆ) บวกกับเลนส์ไวด์กับมุมเงยสุด-ต่ำสุดอันนั้น = สวยสุดๆ ชัวร์ (เลนส์ไวด์ใครถ่ายไม่สวยก็บ้าแล้ว) แต่การดูจากเทรลเลอร์แล้วแอบคิดในใจ นี่มันจะเป็นหนังเลนส์ไวด์ทั้งเรื่องป่าวอ้ะนั่น
ซีจี---เนียนมาก ของ DMครับท่าน รับประกันชัวร์ แต่ท่านผู้กำกับจะใช้มันเยอะมากมั้ย เท่าไหน เพราะเยอะมันจะเลี่ยนมากๆ กับที่เราดูมันจอเล็กเลยเนียนสุดๆ แล้วจอโรงล่ะ (หนังเรื่องนี้จอกว้างกว่าขนาดไวด์สกรีนปกติ)

และแล้วววว
บทหนัง---ว้าว ในตอนเฉลยบทที่หักมุมได้เหนือกว่าหนึ่งขั้น(แต่เราก็ยังอยากให้ดูเป็นอีกแบบ ฮา) บทหนังเราว่ามีชั้นเชิงดี ซึ่งเฉลยก็ เออ คิดได้นะ แต่!... มันสะกิดใจ ทำไม เอ่อ เราเองปกติไม่ใช่พวกจับผิดหนังนะ แต่ การทำอย่างนี้น่ะ มันจะเป็นใครก็ได้ด้วยซ้ำแล้วหาเหตุผลมายัดเยียดก็ได้นิ อีกทั้งชีวิตบางอย่างมันหายไป จุดแปลกๆ ยังมีอยู่ (อีกอันหนึ่ง เพื่อนเราดูแล้วงง แสดงว่า คนทำบทยังไม่ได้นึกเผื่อตรงนี้ เรื่องความชัดเจน ...รึ้เปล่า = =)
บทดีนะ ลูกเล่นเยอะดี เพียงแต่
ถ่ายภาพ--- เอ็มวีครับ มันคือเอ็มวี เราชอบซีซั่นเช้ง นะง่ายดี แต่มันดูมีอะไรๆให้คิด แต่ที่เรารู้สึกของบอดี้คือ ถ่ายคนเดินในบ้านแล้วหูแว่ว ก็คือคนเดินในบ้านหูแว่ว(งงมั้ย = =") เลนส์ไวด์กระจายครับ มุมเงย มุมกด เบิร์ด อาย วิว เวิร์มวิว 360องศา มีหมดครับ อยากเห็นอะไร จัดให้ เทเลมีครับ โคลสอัพมาก ทำให้การตัดภาพยากเพราะมันเล่นกับอารมณ์ซึ่งตรงนี้ ซึ่งบางครั้งมัน สะดุด
กำกับ--- (ถ่ายHDV นะ รู้สึก)เราดูไม่ค่อยเป็นนะแต่เรารู้สึกว่า หนังเท่ห์ไป ทุกเฟรมคือเท่ห์ ทุกเฟรมคือสวย แน่นอน บางอย่างเราอยากได้อะไรที่มันดูไม่สวยบ้าง(ไอบ้า) เอาเป็นว่าจังหวะหนังยังแปลกๆอยู่ หนังพยายามกดให้เครียด ซีเรียส แต่มันไม่ค่อยสุดสิ ไม่มีอาการลุ้นตัวโก่ง หรือ หลบสายตา หรือ กลัวนั่งติดผนัง มันอาจเป็นเพราะ...
ซีจี---อันมากมายมหาศาลนั่น ซีจีที่เรารู้สึกว่าบางอย่างมัน เอ่อ มากไป หรือบางทีเราอาจจะยังหาความหมายไอจุดตรงนั้นไม่เจอก็ได้นะ เออ เอาเป็นว่าขึ้นจอกว้าง จอใหญ่แล้ว ก็ยังมีหลุดๆมั่ง แต่รวมๆแล้วโอเคกับมันนะ อีกอย่างนึงที่อยากพูดถึง
โปรดักชั่น---บ้านคน! ตกใจนิดๆกับบ้าน เข้าใจว่าอยากดูแปลกตา อ้างว้าง โหวงเหวงหรืออะไรก็แล้วแต่นะ แต่เราสงสัยว่า บ้านนั้นมันอะไรกัน(บ้านชลสิทธิ์) ตรงนี้งงๆกับมันนิดนึง โปรดักชั่นหลายอันเราว่ามันมากไป มีฉากเดียวที่โอเคคือในบ้านของหมอจิตแพทย์น่ะ นอกนั้นรู้สึกเกินไป

โดยรวมแล้ว เราว่าบอดี้เป็นหนังที่ดูสนุกนะ(ถ้าไม่เลี่ยนกับ ซีจีและเวนส์ไวด์ขนาดนั้น) แต่มันรู้สึกเกินๆ ขาดๆ (เกินมากกว่าขาด) แปลกดี ใครชอบหนังเท่ห์ เต็มที่เลย เค้าจัดให้ทุกอย่างเลย (จริงๆ) ส่วนตัวเราว่าก็ดี แต่เฉยๆกับมันมากกว่า  

7/10 ครับผม

ปล.เราเพิ่งรู้จากเพื่อนว่าเกี่ยวกับแมว ว่า เป็นสัตว์ที่เกียวข้องกับแม่มด
ปล.2 เราว่าเค้าเลือกจะไม่ใช้ซีจีได้ แล้วดำเนินเรื่องอย่างเรียบง่ายจะได้อารมณ์หลอกหลอนมากกว่านี้นะ นึกถึงเปนชู้กับผีนั่นไง

edit @ 12 Oct 2007 00:35:57 by bong's ---เพิ่มโปรดักชั่น

edit @ 12 Oct 2007 00:50:53 by bong's