นั่นคือความบ้าคลั่งมากๆ!

1Death Proof ทารันติโน่ กับบทพูด(ที่เค้าว่าฉลาดๆกัน - ดูไม่เป็น) กับฉากไล่ล่ารถสุดมัน
2Planet Terror โรดิเกซ กับซอมบี้เอทตี้ กับระเบิดกระจาย

1/2 งานค่อนข้างเฉพาะกลุ่มยังไงๆก็ไม่รู้ซึ่ง1นี่คนติดหนัง2-3วิคัตอาจหงุดหงิดเจียนตายกับ2ที่เอากันให้ตายไปข้างนึง ไม่อ้วกก็ต้องกินไม่ลงล่ะวะ!

1/2 แม้จะเฉพาะกลุ่มแต่มันก็ดูบันเทิงมากๆ มุขตลกร้ายแบบฮา สาดกระจายเต็มหนัง รวมไปถึงบทที่เอามันจริงๆ(แต่ดูมีเหตุผลดีออกนะ)

1 เราค่อนข้างชอบเพราะมันเป็นหนังที่ดูจบแล้วเรา "เฮ้" ออกมาเลยแบบไม่ทันตั้งตัว ในขณะที่2 เองเหมือนจงใจมากไปหน่อย อรรถรสหนังบ้าๆบางทีก็หายไป ไม่สะใจเรา ตัวละครเยอะไป แอบเอาใจช่วยคุณพ่อที่เมียเป็ยซอมบี้! ชอบเหลือเกิน

1 เองทิ้งสูตรหนังเดิมๆไปเลย 2เองนั้นกลับเข้าสูตรเป๊ะๆ แต่ฮากันไปคนละแบบ ผสมปนเปกันคนละสไตล์ เราชอบ1 มากเพราะการตัดต่อฉากนั้น!(ฟุ่บ!) ที่มัน(ฟุ่บ!) แล้วเราก็(ฟุ่บ!)
โอวววววว แล้วเราก็ชอบเอฟเฟค ฟิล์มใน2มากๆ สวยดี เอามาทำให้สวยได้ชอบ เข้ากับอารมณ์ในฉากบ้าๆดีแท้ แถมมีลูกเล่นบ้าๆแบบงงๆให้เราฉงนว่า เอ๊ะ แล้วเมื่อกี้มัน......ยังไงหว่า ชั่งมันเถอะ ดูต่อๆ

1 ชอบเหลือเกิน IcyHot ฉากมองตาจ กับแม่สาวเชียร์ลีดเดอร์นั่น!

สปอยนะคร้าบ

ห้วงหนึ่งของอวกาศ บนเครื่องบินที่มีมวลเสียงประหลาดดังกึกก้อง
การเดินทางของการพักผ่อนเพื่อพบอะไรซักอย่าง
สูบบุหรี่ และบุหรี่หมด
และนี่คือจุดเริ่มต้น การพบพลอยอย่างไม่ตั้งใจ

เสียงเพลงที่โดดออกมาจากภาพยนตร์
เสียงบรรยากาศที่อึง แน่น มีน้ำหนักมากเป็นพิเศษ
เสียงของคนหกคน ที่ส่งเสียงให้เราได้ยินตลอดเรื่อง

คนเราไม่เคยได้พบแค่เพียงผ่าน
ความรักที่ไม่คล้ายปลากระป๋อง
กระจกบางๆบ้างสะท้อนออกมา บ้างกั้นเราเอาไว้
เสื้อกลับด้าน หนังสือที่เปิดอ่าน ไฟในห้องตอนเช้าตรู่ ผ้าปูเตียงที่ยับย่นและขึงตึง
สะกดเราไม่ให้เราอยากออกไปจากห้อง

น้ำและอากาศคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตที่บางทีเราอาจมองข้ามไป
ความรักที่เรามีเราใส่ใจกับมันแค่ไหน บางทีมันอาจเป็นคล้ายดั่งตัวเรา
วิทย์ดื่มน้ำและสูบบุหรี่บ่อย

ความแตกต่างระหว่างเวลาทำให้เกิดอาการนอนไม่หลับ
ความแตกต่างระหว่างคนสองคนทำให้เกิดอาการ วิตก
ห้วงหนึ่งในความคิด ความฝันของตัวละคร
แดงคิดฝันว่า ตัวเองฆ่าพลอยด้วยหมอนสำเร็จ
พลอยฝันว่าพนักงานบาร์เท็นเดอร์มีเซ็กส์กับพนักงานโรงแรม
วิทย์ฝันว่าแดงถูกชายหนุ่มที่ไหนพาไปไหนซักแห่ง

ในที่ๆทุกตัวละครไม่เคยเข้าไปถึง
แดงรักษาภาพพจน์ไว้ จนแยกไม่ออกว่านี่คือการแสดงของเธอหรือเรื่องจริงที่เกิดขึ้น
พลอยอยู่กับผู้ชายสองคนในวันเดียวกันเพื่อคอยแม่ที่กลับมาจากสต็อกโฮมส์แต่ไม่ได้มีอะไรกัน
วิทย์ที่พบแดงและรัก?แดง แต่วิทย์ไม่อยู่กับแดงจนเรื่องราวที่เกิด

เราไม่มีทางรู้ว่าทุกอย่างเกิดขึ้นในความคิดความฝันของใครคนใดคนหนึ่ง
ตาที่บวมเป่งของหญิงทั้งสอง และสร้อยคอของพลอย
ม่านบางๆที่ปิดแสงอาทิตย์ไว้เคลื่อนไหวด้วยแรงลมในห้องทีละนิดๆ
ไฟที่ริบหรี่แต่ไม่เคยมืดมิดในมิติที่แปลกประหลาด

หนังเรื่องนี้ พาเราทุกคนไปลอยลมในอวกาศยามเช้า
คุณเป็นเอก พาเราไปพบประสบการณ์นิ่งเนิบในแบบฉบับเขาเอง
ซึ่งไม่ทิ้งเอกลักษณ์ในภาพยนตร์ของเขาไว้
คุณชาญกิจ พาเราสำรวจตัวละครทุกอย่างภายในห้อง 603 /609 สำรวจมากไม่ได้ อิอิ
ม.ร.ว.ปัทมนัดดา พาเราคิดฝันร่วมกับตัวละครและความรัก

...อย่าให้ใครเขาเป็นเจ้าชีวิตเธอ นะคนดี...
...เพราะเราอยู่ในโลกแห่งเสรี...

สปอยน่อ
เดี๋ยวอัพแท็กทีหลังน่อ

แดนนี่ บอยล์ เจ้าพ่อหนังหม่นๆที่จับหน้าหนังเป็นไซไฟ-ทริลเลอร์
หนังปูเรื่องราวและดำเนินไปอย่างเนิบนาบราวกับยานอวกาศที่ค่อยๆพาลูกเรือทั้ง8ไปยังดวงอาทิตย์... เพื่อทำให้พระอาทิตย์ส่องสว่าง

ส่วนนักแสดงทั้ง8คนที่เล่น เล่นได้ดี (ยกเว้น คริส อีแวน?ที่ดูเด็กไปนิดนึง) แม้บทจะไปกล่าวถึงปูมหลังตัวละครใดๆเลยก็ตาม แต่จุดประสงค์ร่วมคือไปให้ถึงและทำให้สำเร็จ

การเดินทางของจิตใจมนุษย์วกเวียน เนิบนาบ ราวกับหอสัญญาณที่หมุนวนตลอดเวลา
ห้วงจักรวาลที่อ้างว้างปล่าวเปลี่ยว ผู้คนเพียง 8 คนที่เดินทางไปนั้น เราก็เปรียบแค่ธุลีของจักรวาล
สัญญาณจากอิคารัส1 ที่สุญหายไป7ปี
การตัดสินใจ ถูกยกขึ้นมาถามตลอดเรื่อง โดยยกเหตุการณ์มาอ้าง(ซึ่งดูมีน้ำหนักแต่ไม่น่าเชื่อเท่าไหร่อ่ะ เพราะบทไม่ได้เล่าถึงปูมหลังอะไรมากมายนักนอกจากผ่านปากคนเล่าเรื่อง และคนที่จำเป็นต้องตัดสินใจแทน)
ยานอวกาศที่มีเกราะกันลมสุรยะ? ที่ดูแข็งแรง ปิดบังส่วนเปราะบางของตัวยานและระบบคอมพิวเตอร์ทั้งหมดภายในยาน
การตัดสินใจและความเบี่ยงเบนเพียงเล็กน้อย 1.1% ทำให้เรื่องราวที่ชวนน่าผิดหวังและขนลุกเกิดขึ้น
ความรู้สึกผิดต่อหน้าที่การงานที่จำเป็นต้องรับผิดชอบ
หอสัญญาณที่ไว้ใช้ติดต่อต้องสุญเสีย จิตใจคนที่แหลกร้าวเช่นเดียวกัน เมื่อเราไม่รู้สึกเชื่อใจใครซักคนหนึ่ง
อิคารัส2 เชื่อมต่อกับอิคารัส1
แต่แผนกลับผิดพลาด ระบบใช้งานไม่ได้ และประตูที่เชื่อมต่อกันระเบิด
ชุดอวกาศเกราะป้องกันลมสุริยะที่มีเพียงหนึ่ง ที่พึ่งจึงต้องมีมากกว่าเพื่อรองรับ
การผจญในห้วงความบ้าคลั่งที่เกิดจากความเงียบงัน
ภายใต้พระอาทิตย์ที่ต้องส่องสว่าง
เพื่ออยู่รอด

บทหนังน่าสนใจมากๆแม่ช่วงท้ายๆจะห้วนๆไป แต่ก็ไม่ได้ปูอะไรให้มาก เมื่อไม่มีอะไรมาก ดังนั้นพฤติกรรมทั้ง8คนที่อยู่บนยานอวกาศจึงถ่ายทอดออกมาอย่างลุ้นระทึก รายการเรียลริตี้ที่มีการโหวตเพื่ออยู่ต่อ ใครที่ไม่ได้การรับการโหวตจะถูกขับออกไป โดยที่เจ้าตัวไม่ได้ตัดสินใจเองเลยด้วยซ้ำ
ผกก. แก ชอบสันดานมนุษย์จริงๆ หนังน่าประทับใจ แต่ขาดพลังเนื่องจากบทไม่ได้ปูให้เราเห็นเรื่องราวมากมายอะไรขนาดนั้น แต่อารมณ์ทริลๆ ก็ดูดีมากๆ

ฉากในหนังที่ออกแบบมาแบบดูดีมากๆ การถ่ายภาพและตัดต่อรวมถึงจังหวะการแสดงที่แบบว่าทำให้เราลุ้นตลอดเวลา ดนตรีประกอบที่คล้องจอง ดูล้ำสมัยดี ชอบ

ใครชอบหนังทริลเลอร์เรื่องนี้โดนมากๆ (แต่ในแง่บันเทิงเราว่ามันไม่สนุกมากเท่าไหร่)

เศร้าครับ อยากดูอสุจ๊ากแต่ไม่ทันซะแล้ว!
ต้องดูเต่านินจาให้ได้!

ปล. ขอแสดงความเสียใจและร่วมไว้อาลัยกับพี่เบลล์ครับ
ขอให้พี่หลับสบายนะครับ